Ιστορία της τέχνης - Γεώργιος Ιακωβίδης

μαθήματα από την Πόπη Κοκονά

Ο ζωγράφος της παιδικής ηλικίας Γεώργιος Ιακωβίδης
Εχει πατρίδα η παιδική ηλικία; Εχει πατρίδα η αθωότητα; Είναι γερμανάκια ή ελληνόπουλα τα παιδιά που ζωγραφίζει ο Γεώργιος Ιακωβίδης με τόση τρυφερότητα, με τόση αγάπη και με τόσο βαθιά κατανόηση της ψυχολογίας τους και της συμπεριφοράς τους; Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι πίνακές του με θέματα αντλημένα από την παιδική ηλικία ζωγραφίστηκαν στο Μόναχο. Και αυτό γιατί το αστικό περιβάλλον της βαυαρικής πρωτεύουσας και η εθνικιστική ιδεολογία της αγίας τριάδας «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» που ευδοκιμούσε αυτά τα χρόνια στη Γερμανία ευνοούσαν ανάλογα θέματα. Ετσι αυτή η ιδιαίτερη κλίση του Ιακωβίδη, που είχε ήδη εκδηλωθεί δειλά στα χρόνια της αθηναϊκής μαθητείας του, θα βρει τον βιότοπό της στο Μόναχο, θα ανθήσει και θα καρποφορήσει.
H νηπιακή και παιδική ανθρωπότητα που παρελαύνει από τους πίνακες του Ιακωβίδη έχει ορισμένα αρχετυπικά 

χαρακτηριστικά: πλούσια ή φτωχή, ντυμένη με ακριβά ρούχα ή με ράκη, είναι υγιής, εύρωστη, αμέριμνη και ευτυχισμένη. Αυτό και μόνο το χαρακτηριστικό διακρίνει τη ζωγραφική του Ιακωβίδη από το κοινωνικό κήρυγμα των ρεαλιστών ή από το νοσηρό κλίμα των ρομαντικών και των συμβολιστών, που αγγίζει κάπου κάπου και τον μεγάλο Γύζη όταν ζωγραφίζει ανάλογα θέματα.
Οι σκηνές από την παιδική ηλικία ανήκουν ασφαλώς στην ανώδυνη ηθογραφική ζωγραφική αλλά ο

Περί νηστείας

 Θανάση Ν. Παπαθανασίου:Σαρακοστή: νηστευτές στον δρόμο

το βρήκαμε στα Θρησκευτικά...αλλιώς

Ολόκληρη τη σαρακοστή νηστεύω. Νηστεύω, δηλαδή, από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα. Νηστεύω γιατί έχω μπροστά δρόμο, κι όταν έχεις δρόμο δεν θέλεις να βαρύνεις. Καθαυτή η λέξη "σαρακοστή" δεν σημαίνει τίποτα άλλο, παρά μέτρημα του δρόμου που απομένει. Σα να λέει: "σαράντα μέρες υπολείπονται...". Η σαρακοστή δεν υπάρχει επειδή τάχα οι μέρες της είναι ιερότερες ή μαγικότερες! Υπάρχει χάριν του τερματισμού της! Υπάρχει για να μυεί στην έννοια του οράματος, του καινούργιου που βρίσκεται στο τέρμα των σαράντα ημερών: στη Μεγαλοδομάδα και εν τέλει στην Ανάσταση! Κι έτσι, νηστευτής σημαίνει ύπαρξη προσανατολισμένη στο μέλλον. Το να νηστεύω σημαίνει όχι απλώς να δηλώνω, αλλά και να ζω με όλες τις διαστάσεις της ύπαρξής μου (πνευματικές και βιολογικές αξεχώριστα) το ότι ο κόσμος τούτος, ο βυθισμένος στη φθορά και στο άδικο, οφείλει να αλλάξει. Οφείλει να βιωθεί ως ένας κόσμος ο οποίος δεν μπορεί να χορτάσει τον άνθρωπο που διψά για ζωή. Κι όταν μιλάμε για αλλαγή του κόσμου, δε μιλάμε για κατάργηση ή εξάτμισή του ή αντικατάστασή του από κάποιο υπερπέραν.
Αλλαγή του κόσμου, στη χριστιανική οπτική, σημαίνει απελευθέρωσή του από κάθε θάνατο, κυριολεκτικό και μεταφορικό: από κάθε τι που νεκρώνει την ανθρωπιά, που βάζει ημερομηνία λήξης στην αγάπη, που διακόπτει τον έρωτα, που κολοβώνει το δίκιο. Μέχρι τη θανάτωση του θανάτου, δηλαδή μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα, μέχρι να ακουστεί η ιαχή "Χριστός Ανέστη!", έχουμε πόλεμο - όχι άραγμα, όχι ανεμελιά. Έχουμε μπροστά μας δρόμο που περνά από Γολγοθά, από το κόστος δηλαδή, του να αντιπολιτεύεσαι τον κόσμο τούτο. Κι ο δρόμος δεν προκύπτει αυτόματα! Τον φτιάνει η πράξη. Σαρακοστή, λοιπόν, σημαίνει άσκηση στη διάκριση. Άσκηση στο να μην είμαι αδιάκριτος παμφάγος καταναλωτής ιδεών και καταστάσεων, αλλά πηδαλιούχος του εαυτού μου. Ικανός στο να διακρίνω τι δέχομαι και τι αρνούμαι. Η σαρακοστή, κοντολογίς, είναι πράξη βαθειά πολιτική και βαθειά θρησκευτική ταυτόχρονα. Και η πίστη στην Ανάσταση είναι πράξη για την Ανάσταση, στάση βαθειά πολιτική και βαθειά θρησκευτική ταυτόχρονα, η στάση όσων αρνούνται να αναγνωρίσουν το φασισταριό του θανάτου ως μοιραίο και αναπόφευκτο. Μεγάλη κουβέντα, και μακάρι να την αντέξουμε! Και γι' αυτό οι ευχές την περίοδο αυτή είναι ευχές για κουράγια. "Καλή Σαρακοστή" σημαίνει καλό δρόμο. Μα, "καλή Ανάσταση" σημαίνει πως ο δρόμος αυτός έχει ένα φτάσιμο: το καινούργιο που σπάζει τη μιζέρια και την υποτέλεια.

Η αυτογνωσία κατά τον Πυθαγόρα

το βρήκαμε και μας άρεσε στο     Εναλλακτική Δράση

Πυθαγόρας ο πρώτος Διδάσκαλος της Αυτογνωσίας (580-500 π.Χ.)

Ο μύστης αυτός επέβαλε πρακτικά στους μαθητές του την άσκηση της αυτογνωσίας.

Κατά τον Ιάμβλιχο (του Γ’ μ.Χ. αιώνα), οι μαθητές του ήσαν:

• Οι ακουστικοί (άκουγαν μόνο, δεν ρωτούσαν τίποτε, δεν έλεγαν τίποτε).
• Οι μαθηματικοί (η φιλοσόφηση γινόταν με αριθμούς, ως σύμβολα ερμηνευόμενα).
• Οι φυσικοί (ανώτερου βαθμού, εισάγονταν σε πληρέστερη γνώση της φύσης και των όντων) και
• Η τέταρτη τάξη: αυτοί που κατείχαν την ανώτατη μύηση και γνώση.
  

Ασκούντο σε μυστηριακές αρετές, πρώτα της σιγής (να σιωπούν) και της εχεμύθειας (να κρατούν απόλυτα μυστικά απ’ τους άλλους ό,τι άκουγαν ή διδάσκονταν και μάθαιναν). Μ’ αυτά κατόρθωναν τη θεληματική χρήση του Νου, ηρεμία, αταραξία, αυτόβουλη κατεύθυνση της σκέψης, όπου η ηθική και η λογική απαιτούν και όχι όπου το συναίσθημα (η συγκίνηση) και η τυχαία παρόρμηση απ’ τους ερεθισμούς. Επιδίωκαν και την καταστολή των ορμών, των επιθυμιών, των ορέξεων και γενικά των παθών και όλων όσων αποτελούν εμπόδιο στην αυτογνωσία.

Επέβαλλε έπειτα ο Πυθαγόρας στους μαθητές του να εφαρμόζουν στη ζωή τους τις αρετές

α) της ευσέβειας. “Θεόν τίμα, πρώτα και σέβου”.

β) της ευορκίας. “Σέβου όρκον” που θα πει συνέπεια και ακριβή τήρηση του όρκου που δόθηκε, αλλά και κάθε υπόσχεσης.

Τα παιδιά και η σοκολάτα

 Το βρήκαμε στην Απέναντι Όχθη  και στο Απ' όλαsos

 Τα παιδιά της σοκολάτας

Τα περισσότερα παιδιά λατρεύουν τις σοκολάτες. Κάποια παιδιά, όμως, τις απεχθάνονται. Ένα από αυτά είναι και ο Ντρίσα. Ο Ντρίσα φέρει ακόμη τα σημάδια της περιόδου που πέρασε, δουλεύοντας σε κάποια φυτεία κακάο της Ακτής του Ελεφαντοστού. Πολυάριθμα σημάδια από χτυπήματα. Ο Ντρίσα ήταν ένας «σκλάβος της σοκολάτας», ένα από τον άγνωστο αριθμό παιδιών από τη δυτική Αφρική που πωλούνται από τις οικογένειές τους ως σκλάβοι στην Ακτή του Ελεφαντοστού, τη μεγαλύτερη παραγωγό χώρα κακάο στον κόσμο. Τα υποχρεώνουν να εργάζονται χωρίς να τα πληρώνουν, τα χτυπούν όταν αυτά εκδηλώνουν κάποιες αντιρρήσεις τους και τα εγκαταλείπουν, όταν αρρωσταίνουν. Ο Ντρίσα εργαζόταν 18 ώρες την ημέρα, έτρωγε ελάχιστα και το βράδυ κοιμόταν κλειδωμένος σ΄ ένα μικρό δωμάτιο. Τα χτυπήματα που δεχόταν ήταν αρκετά για να τον «πείσουν» να συνεχίσει. Οι «σκλάβοι της σοκολάτας» που χρησιμοποιούνται στην Ακτή του Ελεφαντοστού προέρχονται, κατά κύριο λόγο, από το Μάλι, το Μπενίν, το Τόγκο και την Κεντροαφρικάνικη Δημοκρατία. Οι πληροφορίες που υπάρχουν, ωστόσο, γι΄ αυτά είναι λιγοστές και συγκεχυμένες. Η Ακτή Ελεφαντοστού αποτελεί την πρώτη σε παραγωγή κακάο χώρα του κόσμου αφού εξάγει το 40%του συνόλου της παγκόσμιας παραγωγής. Οι χαμηλές τιμές του κακάο οι οποίες συνεπάγονται φθηνά εργατικά χέρια ωθούν τους παραγωγούς στην εκδούλευση μικρών παιδιών ώστε να ανταπεξέλθουν στον εξοντωτικό ανταγωνισμό. Οι ΗΠΑ υπολογίζουν πως περισσότερα από 109.000 παιδιά στην Ακτή Ελεφαντοστού δουλεύουν υπό τις χειρότερες συνθήκες παιδικής εργασίας ενώ περίπου 10.000 εξ αυτών είναι θύματα πορνείας και δουλεμπορίου. Δεκαοκτώ με τριάντα μήνες μετά το φύτεμα, τα κακαόδεντρα, που μπορεί να ξεπεράσουν και τα επτά μέτρα σε ύψος, αρχίζουν να δίνουν τον πολύτιμο καρπό, καθιστώντας την Γκάνα την δεύτερη σε εξαγωγές στην δυτική Αφρική με πεντακόσιες εξήντα χιλιάδες μετρικούς τόνους παραγωγή (2005) και νούμερο δύο στις κακάο-παραγωγές χώρες στον κόσμο. Μαζί με την Ακτή του Ελεφαντοστού, το Καμερούν και την Νιγηρία

Ιστορία της τέχνης

σύντομα μαθήματα από την Πόπη Κοκονά.

Πάμπλο Πικάσο, ισπανός ζωγράφος και γλύπτης, είναι ο διασημότερος σύγχρονος καλλιτέχνης με τη μεγαλύτερη επίδραση στην τέχνη της εποχής μας. Σε ηλικία 12 χρόνων είχε παρουσιάσει τους πρώτους του πίνακες στο στυλ των παλιών δασκάλων. Σε ηλικία 15 χρονών πετυχαίνει

Το παιδί με το περιστέρι

θριαμβευτικά στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης. Το 1900 εγκαθίσταται στο Παρίσι. Η πρώτη του έκθεση στον Βολλάρ έγινε το 1901 και παρουσίασε σε αυτήν συνθέσεις με σκηνές από καμπαρέ και ιπποδρόμια.
Το 1904 εγκαθίσταται στο περίφημο "Μπατώ Λαβουάρ", ένα ξύλινο σπίτι και συνδέεται με παρισινούς καλλιτέχνες και ποιητές όπως οι Μαξ Ζακόμπ, Σαλμόν, Απολινναίρ, Μπρακ και Ντεραίν και δουλεύει τα πρώτα του γλυπτά. Ζωγραφίζει τώρα σε μια λιτή και αβρή χρωματική γκάμα τα μελαγχολικά εκείνα πρόσωπα που χαρακτηρίζουν τη "μπλε περίοδο".

Αρλεκίνος

Ακολουθούν οι πίνακες με τους Αρλεκίνους, τους ακροβάτες του τσίρκου που θυμίζουν έναν κόσμο μυστηριακό, σχεδόν μαγικό.
Εγκαταλείποντας το μπλε χρώμα, περνά στο ροζ, είναι η "ροζ περίοδος". Αυτή η περίοδος διαρκεί πολύ.Το 1907 ζωγραφίζει τον περίφημο πίνακά του Δεσποινίδες της Avignon που αποτελεί

Οι δεσποινίδες της Avignon

 σταθμό στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης.

Από εδώ ξεκινάει το νέο κίνημα του Κυβισμου.. Πίνακές του βρίσκονται στα μεγαλύτερα μουσεία και πινακοθήκες του κόσμου και το έργο του άσκησε τη βαθύτερη επίδραση στη ζωγραφική του αιώνα μας. "

Γκουέρνικα

Aν ανοίξεις τα μάτια σου

από το ιστολόγιο Αόρατη Γωνιά

Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι η ζωή για τον καθένα είναι αυτό που έχει στο μυαλό του. Αυτό που βλέπει, αυτό που νιώθει, που αντιλαμβάνεται, αυτό στο οποίο συμμετέχει.

Ξεκινώντας μ'αυτή τη βάση, ζωή μπορεί να είναι για κάποιον ένα κουτί, ένα κλουβί, ένα δάσος, ο ουρανός, η θάλασσα, το σύμπαν, κοκ. Τι εννοώ μ'αυτό: πολλές φορές έχω δει ανθρώπους να βιώνουν ακριβώς ίδιες καταστάσεις με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Να σου φέρω δύο ακραία παραδείγματα αληθινά: γονείς που έχασαν το παιδί τους. Άλλοι μίσησαν το Θεό , τους ανθρώπους, τη ζωή και άλλοι Τον αγάπησαν περισσότερο, όπως και τους ανθρώπους και τη ζωή. Το δεύτερο παράδειγμα, μια σοβαρή επαγγελματική αποτυχία (απόλυση): άλλος την αντιμετώπισε με γενναιότητα, υπομονή και οπλίστηκε με κουράγιο και άλλος έπεσε σε κατάθλιψη παραιτούμενος απ΄τη ζωή.

Προσπαθώ να σου δώσω να καταλάβεις ότι ο καθένας μας, διαφορετικός απ'τους άλλους, έχει μια παγιωμένη άποψη της ζωής. Όμως, πιστεύω πως η ζωή είναι ένα μέρος γεμάτο περιπέτεια, όνειρα κι αγάπη. Δε σημαίνει ότι θα χαμογελάμε ασταμάτητα (αυτό δεν είναι ζωή, αλλά υποκρισία!) ούτε ότι θα'μαστε κοινωνία αγγέλων. Όμως, αν ανοίξεις τα μάτια σου θα δεις μια πραγματικότητα διαφορετική απ'αυτή που εγκλωβίζεσαι.

Αν βάλεις λίγο συναίσθημα στη ζωή σου (πόσο όμορφα τα περιγράφει ο γέροντας Πορφύριος), λίγη αγάπη, λίγη δημιουργικότητα και φαντασία, τότε θ'αναπροσαρμόσεις τη ματιά σου και θα συγκλονιστείς. Θ'αρχίσεις να ζεις ξανά και να ελπίζεις ξανά. Θα ονειρεύεσαι ξανά. Κλείνω μ'ένα απόσπασμα του Λέο Μπουσκάλια: 

Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε.

by antasemer

Τα έξι χαρακτηριστικά των καλών μαθητών

Το ιστολόγιο einai2030, το οποίο παρακολουθούμε, δημοσιεύει σήμερα το παρακάτω άρθρο που αντιγράφουμε αυτούσιο. Ο σύνδεσμος που προτείνει είναι της εφημερίδας The independent και αν γνωρίζετε καλά αγγλικά μπορείτε άνετα να το διαβάσετε ολόκληρο.

Εξι χαρακτηριστικά των καλών μαθητών. Μόνο των μαθητών όμως;

Χωρίς πολλά-πολλά, πατήστε για να διαβάστε ποια είναι έξι από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά που, όπως λένε οι έρευνες, πρέπει να έχει σήμερα ένας καλός μαθητής για να πάει καλά στο σχολείο:
1. Χαρά για την ζωή
2. Ελαστικότητα & ευελιξία
3. Αυτοέλεγχο
4. Εντιμότητα
5. Δύναμη, ηθική & πνευματική
6. Καλοσύνη
Η δική μας ερώτηση, είναι: μόνο τον καλο μαθητή χαρακτηρίζουν αυτά; ή μήπως πρέπει να χαρακτηρίζουν, πάνω απ’ όλα, και τον καλό πολίτη;

Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ανθρώπων

Ένα απόσπασμα από έργο του Βραζιλιάνου Ποιητή, Συγγραφέα, δοκιμιογράφου, φωτογράφου και μουσικολόγου, του Mario de Andrade (1893 – 1945).
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼόσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»
Πηγή http://enallaktikidrasi.com/
by anta semer 

Έρωντας στα χιόνια

του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

ακούστε το με τη φωνή της Σαπφώ Νοταρά

Kαρδιά του χειμώνος. Xριστούγεννα, Άι-Bασίλης, Φώτα.
     Kαι αυτός εσηκώνετο το πρωί, έρριπτεν εις τους ώμους την παλιάν πατατούκαν του, το μόνον ρούχον οπού εσώζετο ακόμη από τους προ της ευτυχίας του χρόνους, και κατήρχετο εις την παραθαλάσσιον αγοράν, μορμυρίζων, ενώ κατέβαινεν από το παλαιόν μισογκρεμισμένον σπίτι, με τρόπον ώστε να τον ακούη η γειτόνισσα:
     ― Σεβτάς είν’ αυτός, δεν είναι τσορβάς...· έρωντας είναι, δεν είναι γέρωντας.
Tο έλεγε τόσον συχνά, ώστε όλες οι γειτονοπούλες οπού τον ήκουαν του το εκόλλησαν τέλος ως παρατσούκλι: «O μπαρμπα-Γιαννιός ο Έρωντας».

     Διότι δεν ήτο πλέον νέος, ούτε εύμορφος, ούτε άσπρα

είχεν. Όλα αυτά τα είχε φθείρει προ χρόνων πολλών, μαζί με το καράβι, εις την θάλασσαν, εις την Mασσαλίαν.
     Eίχεν αρχίσει το στάδιόν του με αυτήν την πατατούκαν, όταν επρωτομπαρκάρησε ναύτης εις την βομβάρδαν του εξαδέλφου του. Eίχεν αποκτήσει, από τα μερδικά του όσα ελάμβανεν από τα ταξίδια, μετοχήν επί του πλοίου, είτα είχεν αποκτήσει πλοίον ιδικόν του, και είχε κάμει καλά ταξίδια. Eίχε φορέσει αγγλικές τσόχες, βελούδινα γελέκα, ψηλά καπέλα, είχε κρεμάσει καδένες χρυσές με ωρολόγια, είχεν αποκτήσει χρήματα· αλλά τα έφαγεν όλα εγκαίρως με τας Φρύνας εις την Mασσαλίαν, και άλλο δεν του έμεινεν ειμή η παλιά πατατούκα, την οποίαν εφόρει πεταχτήν επ’ ώμων, ενώ κατέβαινε το πρωί εις την παραλίαν, διά να μπαρκάρη σύντροφος με καμμίαν βρατσέραν εις μικρόν ναύλον, ή διά να πάγη με ξένην βάρκαν να βγάλη κανένα χταπόδι εντός του λιμένος.
     Kανένα δεν είχεν εις τον κόσμον, ήτον έρημος. Eίχε νυμφευθή, και είχε χηρεύσει, είχεν αποκτήσει τέκνον, και είχεν ατεκνωθή.
     Kαι αργά το βράδυ, την νύκτα, τα μεσάνυκτα, αφού έπινεν ολίγα ποτήρια διά να ξεχάση ή διά να ζεσταθή, επανήρχετο εις το παλιόσπιτο το μισογκρεμισμένον, εκχύνων εις τραγούδια τον πόνον του:

Τα κάλαντα

 του Στρατή Τσίρκα

Το μεγάλο το ζήτημα, καταλαβαίνεις, ήταν το ταμπούρλο: Aν είχες ταμπούρλο, η δουλειά ήταν τελειωμένη. Σύντροφο έβρισκες αμέσως και το φανάρι δεν κόστιζε παραπάνω από 

 ένα γρόσι. Eκείνη τη χρονιά ο πατέρας έκανε ένα μεγάλο έξοδο. Tο μεσημέρι της παραμονής της Πρωτοχρονιάς μου έφερε ένα ταμπούρλο! Mικρούτσικο, βέβαια, και τενεκεδένιο.

- Έτσι δεν θα το σπάσεις εύκολα, μου είπε.

- Mα εγώ κατάλαβα πως ήταν από οικονομία. Tα πέτσινα ταμπούρλα εκείνα τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο κόστιζαν έναν κόσμο λεφτά.

Πήγα και βρήκα αμέσως το φίλο μου το Mιχάλη. Ήταν το παλικάρι της γειτονιάς κι ο καλύτερος σύντροφος για τα κάλαντα. Συχνά τύχαινε να μας ριχτούν τα αραπάκια στις γειτονιές και να μας σκίσουν το φανάρι ή να σπάσουν το ταμπούρλο. O Mιχάλης ήταν πολύτιμος.

- Tο ταμπούρλο το έχουμε, του φώναξα. Bγαίνουμε απόψε;

O Mιχάλης δέχτηκε αμέσως. Eίπε, όμως, πως έπρεπε να πάρουμε μαζί μας και τον αδερφό του, τον Δημήτρη. Ήταν καλλίφωνος, λέει, και θα βοηθούσε πολύ στη δουλειά. H αλήθεια είναι πως ο Δημήτρης τραγουδούσε σαν άγγελος. Σου ‘φτανε να τον ακούσεις να ψάλλει μια φορά Tη Yπερμάχω ή να διαβάζει τον «Aπόστολο» για να προτιμήσεις αμέσως τον Άγιο Kωνσταντίνο όπου εκείνος έψαλλε από τον Aϊ Nικόλα. Mα η πρόταση του Mιχάλη είχε κάποια υστεροβουλία: Tα λεφτά που θα κερδίζαμε θα μοιράζονταν στα τρία. Eκείνα θα έπαιρναν τα πιο πολλά κι εγώ, μ΄ όλο το ταμπούρλο μου, τα πιο λίγα.

Kι όμως, χωρίς κανένα δισταγμό, δέχτηκα. Tόση ήταν η αγάπη που του είχα κι ο θαυμασμός μου! Ξεκινήσαμε βραδάκι. O Mιχάλης φορούσε ένα μαύρο μακρύ παλτό, που φούσκωνε κωμικά στην κοιλιά του,

Το δαχτυλίδι του Γύγη

Κυριακή σήμερα και είπαμε να δημοσιεύσουμε ένα παραμύθι πάλι. Είναι λίγο παλιό, μερικών χιλιάδων χρόνων, αλλά δεν νομίζουμε πως θα ενοχλήσει τα παιδάκια σας. Λέγεται πως το διηγήθηκε ο αδελφός του Πλάτωνα ,ο Γλαύκωνας, στον Σωκράτη κάποια μέρα που συζητούσαν περί δικαιοσύνης. Για τους φιλομαθείς αναφέρουμε πως θα το βρείτε στην Πολιτεία του Πλάτωνα Βιβλίο Β΄ 359d - 360d. Εμείς το βρήκαμε διασκευασμένο  στο χαμομηλάκι .

Το δαχτυλίδι του Γύγη

Τον αρχαίο τον καιρό στη Λυδία, μιαν όμορφη χώρα με πλούσια καταπράσινα λιβάδια, ζούσαν πολλές οικογένειες βοσκών μέσα σε φτωχές καλύβες και ολοχρονίς φρόντιζαν τα κοπάδια του βασιλιά. Τότε, σ’ εκείνα τα χρόνια, όλα τα κοπάδια, όλος ο πλούτος της χώρας ήταν περιουσία των βασιλιάδων και των αρχόντων, που άφηναν για τους φτωχούς βοσκούς ή τους γεωργούς λίγα μόνο τρόφιμα για να ζήσουν.

Ένας νεαρός βοσκός λοιπόν, που τον έλεγαν Μάνη – στη συνέχεια της ιστορίας μας θα καταλάβετε γιατί είχε αυτό το όνομα - έβοσκε το κοπάδι του πάνω σε έναν χαμηλό λοφάκι, γεμάτο καταπράσινο γρασίδι. Ξαφνικά, νωρίς το απόγευμα ο ουρανός γέμισε από κατάμαυρα σύννεφα και ξέσπασε μπόρα πολύ δυνατή. Έκανε να μαζέψει τα πρόβατα που κατατρόμαξαν, αλλά ένιωσε τη γη να κουνιέται κάτω από τα πόδια του. Σεισμός,  μεγάλος σεισμός άνοιξε ένα τεράστιο χάσμα κάτω από τα πόδια του Μάνη. Ευτυχώς που πρόλαβε με ένα πήδημα να απομακρυνθεί, αλλιώς η γη θα τον κατάπινε σίγουρα.

Μόλις η ξαφνική καταιγίδα και ο φοβερός σεισμός σταμάτησαν, ο νεαρός βοσκός πλησίασε στην άκρη του μεγάλου χάσματος και προσπάθησε να δει τι υπήρχε μέσα βαθιά στη γη. Τίποτα δεν έβλεπε, μόνο σκοτάδι. Θα κατέβω, σκέφτηκε γεμάτος περιέργεια. Μια και δυο άρχισε με δυσκολία να κατεβαίνει και γύρω του δύσκολα στην αρχή, πολλά παράξενα πράγματα έβλεπε, μέχρι που έφτασε σε ένα πλάτωμα. Εκεί, μπροστά του είδε ένα τεράστιο χάλκινο άλογο, που ήταν κούφιο από μέσα του και είχε μικρά ανοίγματα, σαν παραθυράκια ή πορτούλες, Κοίταξε μέσα και είδε πως ήταν ξαπλωμένο ένα πλάσμα μεγαλόσωμο. Δεν κατάλαβε αν ήταν πεθαμένο ή βυθισμένο σε βαθύ ύπνο.

Αυτό που του έκανε εντύπωση ήταν ένα δαχτυλίδι με μια μεγάλη πέτρα, που φορούσε στο χέρι του το περίεργο πλάσμα. Χωρίς δεύτερη σκέψη πέρασε το χέρι του μέσα από ένα άνοιγμα και πήρε το δαχτυλίδι. Πολύ ευχαριστημένος το πέρασε στο δάχτυλό του.
Το δαχτυλίδι αμέσως μίκρυνε στο δικό του μέγεθος. Χαρούμενος πολύ ο Μάνης, ο βοσκός, ανέβηκε στην επιφάνεια της γης.

Μπαμπά, πες μου μια ιστορία

Η ανάπτυξη της πνευματικής υπόστασης και της ηθικής εκπαίδευσης  των παιδιών συντελείται με τη μετάδοση σε αυτά σημαντικών αξιών ζωής, όπως η δικαιοσύνη, η ειλικρίνεια, η πειθαρχία, η αγάπη, η προσφορά στους άλλους, η εμπιστοσύνη, η αίσθηση του μέτρου, η συγχώρεση, το θάρρος, η σταθερότητα, ο σεβασμός, η συμπόνια, η ευγένεια, η καλοσύνη και άλλες.

Ένας τρόπος για να μεταδώσουμε αυτές τις έννοιες είναι η διήγηση παραμυθιών με παραστατικό τρόπο, αλλάζοντας τον τόνο της φωνής, τις εκφράσεις του προσώπου, τις κινήσεις των χεριών, και οτιδήποτε άλλο μεταφέρει τα παιδιά στον κόσμο των ιστοριών. Με τον τρόπο αυτό, τα παραμύθια πλάθουν εικόνες στο μυαλό, ενεργοποιώντας τη φαντασία των παιδιών και παράλληλα τους μεταδίδουν αξίες και μαθήματα ζωής.

Απολαύστε μία ακόμη διδακτική ιστορία, από την ενότητα του letsfamily.gr «Μπαμπά, πες μου μια ιστορία»:

 

Η υπόσχεση

Μια φορά κι έναν καιρό, τα παλιά χρόνια, ζούσε ένας ξυλουργός, ο κυρ-Παντελής. Η δουλειά του ήταν να χτίζει ξύλινα σπίτια. Ο κυρ-Παντελής ήταν εργατικός και φιλότιμος και το αφεντικό του τον επαινούσε πάντα για την καλή δουλειά που έκανε. Δούλευε πολλά χρόνια στην ίδια δουλειά και μέσα από αυτή, είχε καταφέρει να ζει, αυτός και η οικογένεια του, καλά. Αν και δεν είχαν πολλές ανέσεις, το φαγητό και η ζεστασιά δεν είχαν λείψει ποτέ από το σπιτικό τους και ο κυρ-Παντελής και η γυναίκα του είχαν καταφέρει να μεγαλώσουν και να σπουδάσουν τα τρία παιδιά τους, όπως ήθελαν.

Τα χρόνια είχαν περάσει, τα παιδιά είχαν μεγαλώσει και είχαν φύγει από το σπίτι, για να δουλέψουν και να φτιάξουν τις δικές τους οικογένειες, και ο κυρ-Παντελής είχε αρχίσει να σκέφτεται να σταματήσει τη δουλειά. Είχε μεγαλώσει κι αυτός πια και είχε κουραστεί, μετά από τόσα σκληρής δουλειάς. Τώρα, ονειρευόταν να απολαύσει τα υπόλοιπα χρόνια μαζί με τη γυναίκα του και, με τις λίγες οικονομίες που είχε μαζέψει, να ζήσουν μια ήσυχη και όμορφη ζωή.

Ο κυρ-Παντελής στεναχωριόταν λίγο που θα άφηνε τη δουλειά του, γιατί την αγαπούσε και είχε πια γίνει φίλος με το αφεντικό του και τους άλλους εργάτες όλα αυτά τα χρόνια που ήταν μαζί. Αποφάσισε όμως, ότι είχε έρθει η ώρα να ξεκουραστεί και να απολαύσει κι αυτός όλες τις μικρές χαρές της ζωής που τόσα χρόνια είχε στερηθεί δουλεύοντας μέρα νύχτα. Μάλιστα, σχεδίαζαν με τη γυναίκα του, με το που θα σταματήσει τη δουλειά, να πάνε ένα ταξίδι στο χωριό τους, που είχαν πολλά χρόνια να πάνε, και να μείνουν εκεί όλο το καλοκαίρι για δουν τους συγγενείς και τους φίλους τους.

Αφού πήρε την απόφαση, ο κυρ-Παντελής το είπε στο αφεντικό του και συμφώνησαν ότι σε ένα μήνα, που θα τελείωνε το σπίτι που έχτιζαν εκείνη την εποχή, θα σταματούσε από τη δουλειά, όπως επιθυμούσε. Ο κυρ-Παντελής, δεν έβλεπε την ώρα να ξεκινήσει για το χωριό μαζί με την αγαπημένη του γυναίκα και, καθώς πλησίαζαν οι μέρες, ήταν και οι δύο πολύ ενθουσιασμένοι.

Λίγες μέρες πριν τελειώσει ο μήνας, το αφεντικό φώναξε τον κυρ-Παντελή και του είπε:

Η αποτυχία κάνει καλό

 ανακάλυψε η Αλεξάνδρα Σεμερτζίδου στο  ΒΗΜagazino

Πώς η αποτυχία βοηθάει στην επιτυχία

Πώς κατακτά την επιτυχία ένα παιδί; Ζώντας σε «χρυσό κλουβί» ή μαθαίνοντας από νωρίς να ξανασηκώνεται; Ο Πολ Ταφ, συγγραφέας του βιβλίου «How Children Succeed», εξηγεί ότι είναι προτιμότερο το παιδί σου να έχει αυτοέλεγχο από το να βγάζει IQ 180.

Tο πείραμα είναι παλιό, αλλά πάντα επίκαιρο. Γνωστό ως «marshmallow experiment» (ας το αποδώσουμε ελεύθερα «πείραμα του ζαχαρωτού»), πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του ’60 από τον Γουόλτερ Μίτσελ, ψυχολόγο στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Τα παιδιά που κατάφερναν να επιστρατεύσουν αρκετό αυτοέλεγχο ώστε να μην καταβροχθίσουν αμέσως ένα ζαχαρωτό, αλλά να περιμένουν λίγο – και ως επιβράβευση να καταβροχθίσουν δύο ζαχαρωτά – τα πήγαιναν καλύτερα στο σχολείο, ήταν πιο επιμελείς μαθητές και είχαν καλύτερη εξέλιξη ως ενήλικοι. Δεν ήταν πιο έξυπνα, δεν διέθεταν υψηλότερο IQ από άλλα, λίγο πιο λαίμαργα, παιδιά. Είχαν απλώς καλύτερη γνώση της ζωής. Και πετύχαιναν πιο εύκολα σε αυτή, επειδή ακριβώς κατείχαν τη συγκεκριμένη γνώση.
Ενα παιδί με υψηλό σκορ στα τεστ IQ, αλλά «στραβάδι» συναισθηματικά, δεν έχει πολλές ελπίδες να πετύχει στη ζωή του. Αυτό υποστηρίζει στο νέο βιβλίο του με τίτλο «How Children Succeed: Grit, Curiosity, and the Hidden Power of Character» (εκδ. Houghton Mifflin Harcourt) ο Αμερικανός Πολ Ταφ, δημοσιογράφος και «μάχιμος» ερευνητής, ο οποίος, προτού καθήσει να γράψει, έσπευσε, μεταξύ άλλων, να ζήσει από κοντά αληθινές ιστορίες παιδιών από «ζόρικες» γειτονιές του Σικάγου. Η περιέργεια, η επιμονή, ο αυτοέλεγχος, η αυτοπεποίθηση, το ψυχικό σθένος και η αποφασιστικότητα αποδεικνύονται, σύμφωνα με τον Ταφ, πολύ καλύτερη συνταγή επιβίωσης από τα CDs με ακούσματα «Baby Beethoven» και τα ταχύρρυθμα μαθήματα ρωσικών. Οπως εξηγεί ο ίδιος στο BHmagazino:

Ταινίες για τα χειμωνιάτικα κρύα βράδια

Το φιλικό ιστολόγιο ''Θρησκευτικά...αλλιώς'' δημοσίευσε  μία λίστα 69 προτεινόμενων ταινιών από το παιδαγωγικό ινστιτούτο κατάλληλες για μαθητές γυμνασίου - λυκείου. Αυτές τις ταινίες μπορείτε να τις παρακολουθήσετε στον υπολογιστή σας μέσω των συνδέσμων που παρέχει το ''Θρησκευτικά...αλλιώς'' και είναι σε μορφή αρχείων avi. Δεν μπορείτε όμως  να τις ''κατεβάσετε''. Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να μελετήσετε την παρακάτω λίστα καθώς θα βρείτε αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Σημειώνω πως το συγκεκριμένο blog δημοσιεύει κατά καιρούς και συνδέσμους για άλλες ταινίες και αξίζει να το ψάξετε.

Ταινίες για διδακτική αξιοποίηση

Πηγή

1. « Αμήν» [ σκην. Κ. Γαβράς, 2002,126΄ : ο ρόλος του Βατικανού και γενικότερα του κλήρου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στο Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο και η στάση τους απέναντι στα εγκλήματα των Ναζί ] : Β΄& Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

2. «Ανατολικά της Εδέμ» [ σκην. Η.Καζάν, 1954, 113΄: σχέσεις γονέων και παιδιών, λειτουργία ηθικής συνείδησης, τα κίνητρα των πράξεών μας] : Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

3. «Επαναστάτης χωρίς αιτία» [ σκην. Ν. Ρέϊ , 1955, 106΄: Εφηβεία, μοναξιά, απογοήτευση, οργή] : Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

4. «Γένεσις» [ σκην. Ερμάνο ΄Ολμι, 1994, 93΄: η δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου ] : Α΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ & Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

5. «Η Βίβλος» [ σκην. Τζόν Χιούστον, 1966, 174΄: σημαντικές στιγμές από την Π.Δ (Δημιουργία, Αβραάμ, Νώε κλπ) : Α΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

6. « Η θάλασσα μέσα μου» [ σκην. Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, 2004, 125΄: τετραπληγικός που επιθυμεί το θάνατο] : Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ(ευθανασία)

7. « Λεπτή κόκκινη γραμμή» [σκην. Τ. Μαλίκ, 1998, 164΄: οι ανθρώπινες σχέσεις μέσα στη φρίκη του πολέμου]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

8. « Θα σε βρω στον παράδεισο» [ σκην. Βίνσεντ Γουόρντ, 1998, 108΄: αγάπη & ανθρώπινες σχέσεις, θάνατος και ζωή μετά..]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ (ενότητες 23-24)

9. « Καλά Χριστούγεννα» [ σκην. Κριστιάν Καριόν, 2006, 115΄: η ιστορία μιας αυθόρμητης ανακωχής στα χαρακώματα του δυτικού μετώπου στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο με αφορμή τη γιορτή των Χριστουγέννων]:Α΄, Β΄& Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

10. « Μπεν Χουρ» [ σκην.Ουίλιαμ Γουάϊλερ, 1959, 212΄: χρόνοι του Χριστού στην Ρωμαιοκρατούμενη Παλαιστίνη, πρώτοι χριστιανοί]: Β΄& Γ΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

11. « Μωϋσής» [σκην. Ρότζερ Γιάνγκ, 1996, 176΄]: Α΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

12. « Ο άνθρωπος της βροχής» [ σκην. Μπ.Λέβινσον, 1988, 128΄: ανθρώπινες σχέσεις ]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

 13. « Ο ιερωμένος» [ σκην. Γιουτζίν Μάρτιν, 2004, 94΄: ο ρόλος ενός κληρικού σε μια σύγχρονη αμερικανική μεγαλούπολη]: Α΄& Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

14. «Λώρενς της Αραβίας» [σκην. Ντ. Λύν, 1962, 202΄: ανθρώπινες σχέσεις μέσα στον πόλεμο, προβλήματα συνείδησης, όψεις του Ισλάμ]: Β΄& Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

15. « Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» [ σκην. P.Weir, 1989, 128΄: ανθρώπινες σχέσεις μέσα από τη σχολική ζωή]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

16. «Ο τελευταίος Αυτοκράτορας» [σκην. B. Bertolucci, 1987, 156΄: Κίνα, έθιμα και θρησκευτικές παραδόσεις]: Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

17. « Ο Χιτών» [ σκην. H. Koster, 1953, 135΄: πρώτοι διωγμοί κατά χριστιανών] : Γ΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

18. « Οι δέκα εντολές» [ σκην. Σεσίλ Ντε Μίλ, 1956, 220΄ ]: Α΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

19. « Οι ζωές των άλλων» [ σκην. F.Henckel von Donnersmarck, 2006,137΄ : αυθαιρεσία κρατικής εξουσίας, ανθρώπινες σχέσεις , ελευθερία και αξιοπρέπεια, προβλήματα συνείδησης]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

20. « Στη φωλιά του κούκου» [σκην. Μίλος Φόρμαν, 1975,133΄: ανθρώπινες σχέσεις, μοναξιά, περιθωριοποίηση κλπ] : Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

21. «21 γραμμάρια» [ σκην. A.G. Inarritu, 2003, 121΄: ο άνθρωπος μπροστά στο θάνατο, βιοηθική, μεταμοσχεύσεις, ευθανασία]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

22. «Λούθηρος» [σκην. ΄Ερικ Τιλ, 2004, 120΄: Η ζωή και το έργο του Λούθηρου, η Ρ/Κ εκκλησία τον 16ο αι.] : Γ΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ & Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

23. « Γκάντι» [σκην. Ρ.Ατένμπορο, 1982, 188΄: η ζωή και το έργο του μεγάλου Ινδού οραματιστή και αγωνιστή της ειρήνης και κατά του ρατσισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού]: Β΄& Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

24. « Η έβδομη σφραγίδα» [σκην. Ι. Μπέργκμαν, 1957,100΄: ο άνθρωπος μπροστά στο θάνατο, αγωνία και υπαρξιακές αναζητήσεις]: Β΄& Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

25. « Αντρέϊ Ρουμπλιόφ» [σκην. Α. Ταρκόφσκι. 1966. 205΄: η ζωή και το έργο του μεγάλου Ρώσου αγιογράφου μέσα από ιστορία της κοινωνίας και της εκκλησίας της εποχής του]: Α΄& Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

26. «Μοντέρνοι καιροί» [σκην. Τ. Τσάπλιν, 1936,87΄: η θέση του ατόμου στην νεωτερική κοινωνία της τεχνολογίας και του αυτοματισμού]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

27. « 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες, 2 Ημέρες» [σκην. Κριστιάν Μουνγκίου, 2007, 113΄: η ιστορία μιας παράνομης έκτρωσης ή η κατάληξη μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

28. « Η γενιά του πρόζακ» [ σκην. ΄Ερικ Σκιόλμπτζεργκ, 2001,91΄: κοινωνικά αδιέξοδα, ψυχολογικά προβλήματα,ναρκωτικά]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

29. « Το Θαύμα» [σκην. Σάλμα Χάγιεκ, 2004, 96΄: πίστη και απιστία, Θεός, εκκλησία, θαύμα] : Α΄, Β΄& Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

30. «΄Ανοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας και ΄Ανοιξη» [σκην. Κιμ Κι Ντουκ, 2003, 99΄: γέννηση, ανάπτυξη, φθορά μέσα από την εναλλαγή των εποχών και με τα μάτια δύο βουδδιστών μοναχών]: Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

31. « Αδελφός ΄Ηλιος, Αδελφή Σελήνη» [ σκην. Φράνκο Τζεφιρέλλι, 1972, 117΄: η ζωή του αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης]: Γ΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ & Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

32. «Οσάμα: για μια θέση στον ήλιο» [ σκην. Σιντίκ Μπαρμάκ, 2003. 82΄: η ζωή των γυναικών στο Αφγανιστάν των Ισλαμιστών Ταλιμπάν]: Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

33. «Σιμόν» [σκην. Α. Νίκολ, 2003, 113΄: σύγχρονη τεχνολογία και εικονική πραγματικότητα, μοναξιά, άγχος]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

34. « Το πράσινο μίλι» [ σκην. Frank Darabont, 2000, 181΄: πίστη και θαύμα, θανατική ποινή]:Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

35. « Κράμερ εναντίον Κράμερ» [σκην. Ρόμπερτ Μπέντον, 1979, 100΄: Οικογενειακές σχέσεις, σύζυγοι, παιδιά]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

36. « Μουσικό κουτί» [ σκην. Κ. Γαβράς, 2003, 99΄: Πόλεμος, έγκλημα, συνείδηση, μετάνοια, συγχώρηση]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

37. « Η γέφυρα του ποταμού Κβάϊ» [ σκην. Ντ.Λύν, 1957, 155΄: Πόλεμος, ανθρώπινα δικαιώματα]:Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

38. « Η λίστα του Σίντλερ» [σκην. Σ. Σπίλμπεργκ, 1993, 187΄: πόλεμος, ανθρώπινα δικαιώματα, συνείδηση, μετάνοια, συγχώρηση]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

39. «Ο Μισισσιπής καίγεται» [σκην. ΄Αλαν Πάρκερ, 1991, 127΄: ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία, ρατσισμός, φανατισμός]: Β΄& Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

40. « Ο δρόμος της επανάστασης» [σκην. Σαμ Μέντες, 2008,119΄: αδιέξοδα και συγκρούσεις στη σχέση ενός ζευγαριού, προβλήματα γάμου, μοναξιά, περιθωριοποίηση] : Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

41. « Κβό Βάντις» [σκην. Μ. Λιρόϊ, 1951, 161΄: διωγμοί Νέρωνα]: Γ΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

42. « Το βασίλειο των Ουρανών» [σκην. Ρίντλεϊ Σκοτ, 2005, 139΄: Σταυροφορίες, Μοναχικά Τάγματα, φανατισμός]: Γ΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ & Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

43. « Ο άνθρωπος ελέφαντας» [σκην. Ντ. Λίντς, 1980, 118΄: ανθρώπινο σώμα, μοναξιά, περιθωριοποίηση]:Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

44. « Το όνομα του Ρόδου» [ σκην. Ζ.Ζ. Ανό, 1986, 130΄: μοναχική ζωή στη μεσαιωνική δύση]:Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

45. « Η Αποστολή» [ σκην. Ρόλαντ Τζοφέ, 1986, 117΄: η δράση ιεραποστόλων της Ρ/Κής εκκλησίας στη Λατινική Αμερική]: Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

46. «Κραυγές στη σιωπή» [σκην Ρόλαντ Τζοφέ, 1984, 136΄: πόλεμος, θάνατος, ανθρώπινα δικαιώματα, ανθρώπινες σχέσεις, ελευθερία]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

47. « Ο θάνατος του εμποράκου» [ σκην. V.Schlendorf, 1985, 130΄: οικογένεια, σχέσεις συζύγων, γονείς και παιδιά, άγχος, μοναξιά, απογοήτευση]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

48. «Σκιές» [σκην. Τζον Κασσαβέτης, 1959, 79΄: οικογενειακές σχέσεις, φυλετικές διαφορές]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

49. « Απιστία» [ σκην. Λιβ Ούλμαν,2000,150΄: συζυγικές σχέσεις, έρωτας , αγάπη, απιστία, διαζύγιο]:Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

50. « Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» [σκην. Ντάλτον Τράμπο,1971, 115΄: η φρίκη του πολέμου μέσα από την ιστορία ενός στρατιώτη που ακρωτηριάζεται από νάρκη]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

51. «Σάκο και Βαντσέτι» [ σκην. G. Montaldo , 1971, 119΄:Ιταλοί μετανάστες στην Αμερική κατηγορούνται για φόνο και καταδικάζονται σε θάνατο, ρατσισμός, φανατισμός, ανθρώπινα δικαιώματα]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

52. «Σολάρις» [σκην. Α. Ταρκόφσκι, 1972, 165΄: επιστημονική φαντασία και διερεύνηση των ανθρωπίνων σχέσεων]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

53. «Ζωή μετά θάνατον» [σκην. A. Schwartzstein, 1995, 90΄: ζωή, ασθένεια, θάνατος]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

54. « Goodbye Bafana» [ σκην. Μπίλ ΄Ογκουστ, 2007, 117΄: ρατσισμός, ανθρώπινα δικαιώματα, βία της εξουσίας, αγώνας για την ελευθερία]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

55. « Θα ζήσω» [ σκην. Τιμ Ρόμπινς, 1995, 112΄: θανατική ποινή, ζωή και θάνατος, ψυχολογικά προβλήματα θανατοποινίτη, ανθρώπινες σχέσεις]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

56. « Και οι χελώνες μπορούν να πετάξουν» [ σκην. B. Ghobadi, 2004, 92΄: Αφγανιστάν, πόλεμος και παιδιά, αναπηρία, πόνος, αδιέξοδα] : Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

57. « Μάθημα ζωής» [ σκην. Lloyd Kramer, 2004, 133΄: Αυτοθυσία, ζωή μετά θάνατον, αμαρτία, κάθαρση]:Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

58. « Ζωή χωρίς εμένα» [σκην. Ιζαμπέλ Κοϊξέ, 2003, 106΄: ο άνθρωπος μπροστά στην ασθένεια και τον θάνατο]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

59. « Η μπλέ ταινία» [ σκην. Κ. Κισλόφσκι, 1993, 94΄: ο θάνατος και το νόημα της ζωής, ύμνος στη δύναμη της αγάπης]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

60. «Το σύνδρομο της Κίνας» [ σκην. James Bridges, 1979, 122΄: σύγχρονη τεχνολογία, πυρηνική ένέργεια, οικολογία, ο ρόλος των ΜΜΕ]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

61. « Το κύμα» [ σκην. Ντένις Γκάνσελ, 2008, 101΄: σχόλιο πάνω στην ελευθερία του ανθρώπου, στη γέννηση του φασισμού και στη βούληση του ανθρώπου για διάκριση και δύναμη] : Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

62. « Ντέρσου Ουζαλά» [σκην. Ακίρα Κουροσάβα, 1975, 141΄: η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, η ικανότητά του να «διαβάζει» τα μηνύματά της και να καλλιεργεί οικολογική συνείδηση]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

63. «Η πόλη του Θεού» [σκην. F.Meiselles & K. Lund, 2002, 130΄: αλλοτρίωση, περιθωριοποίηση, ναρκωτικά εγκληματικότητα στις φτωχογειτονιές του Ρίο ντε Τζανέϊρο] : Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

64. «΄Εριν Μπρόκοβιτς» [σκην. Steven Sodegbergh, 2000, 130΄: ο αγώνας του ανθρώπου για την προστασία του περιβάλλοντος στη σύγχρονη αμοραλιστική κοινωνία]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

65. « Η επόμενη μέρα» [ σκην.Ν.Μέγιερ, 1983, 126΄: οι επιπτώσεις στον πλανήτη και στην ανθρώπινη κοινωνία από μια τυχαία ή προσχεδιασμένη χρήση πυρηνικών όπλων]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

66. « ΄Ονειρα» [σκην. Ακίρα Κουροσάβα, 1990, 119΄: σπονδυλωτή ταινία με θέμα ονειρικές καταστάσεις-βιώματα του σκηνοθέτη, που έχουν σχέση με τη ζωή του ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον, την πυρηνική απειλή και το θάνατο]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

67. « Birdy» [σκην. ΄Αλαν Πάρκερ, 1984, 120΄: ο πόλεμος του Βιετνάμ και οι θύτες που έγιναν θύματά του, αντιμιλιταριστικός και αντιπολεμικός προβληματισμός]: Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

68. «Περσέπολις» [ σκην . Marjane Satrapi, 2007, 95΄: καταγραφή εμπειριών(με κινούμενα σχέδια) της σκηνοθέτιδος από την παιδική και εφηβική της ηλικία στο θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν και ταυτόχρονα ένα ιδιαίτερο σχόλιο για τον ατομοκεντρισμό της δυτικής κοινωνίας, όπου ο ξένος θεωρείται παρείσακτος]:Β΄(Ισλάμ Β΄) & Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

69. « Το νησί» (Ostrov) [σκην.Pavel Lounguine, 2006, 112΄:η πίστη ως ιδανικό μακριά από δόγματα μέσα από τη ζωή ενός χαρισματικού γέροντα μοναχού σ’ ένα μικρό ορθόδοξο μοναστήρι του Ρωσικού βορρά]:Β΄& Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

Decoupage, το νέο εργόχειρο

  Σε όλη την υφήλιο οι γυναίκες αγαπούσαν το εργόχειρο. Αναγκασμένες να παραμένουν στο σπίτι για να ανατρέφουν τα παιδιά τους, αποκλεισμένες από την αγορά εργασίας, τα διάφορα είδη εργόχειρου αποτελούσαν τη μόνη διέξοδο για να εκφράσουν τη δημιουργικότητά  τους και τα καλλιτεχνικά τους ταλέντα. Αποτέλεσμα, η κατασκευή αντικειμένων που εκτός από χρηστική αξία είχαν και αισθητική. Αισθητική δε αξία τόσο υψηλή που κάποια τέτοια έργα αξίζουν σήμερα να φυλάσσονται σε μουσεία (π.χ το Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα ).

 Οι καιροί άλλαξαν, οι γυναίκες άφησαν το μικρόκοσμο του νοικοκυριού τους, το κέντημα και το βελονάκι έμεινε στα άξια χέρια γιαγιάδων και προγιαγιάδων.Η έμφυτη όμως επιθυμία των γυναικών να στολίσουν το βασίλειό τους με όμορφα αντικείμενα φτιαγμένα από τα χέρια τους δεν άλλαξε.

  Δεν είχα ιδέα για το decoupage.Όταν μία φίλη μου έδειξε ένα από τα αντικείμενα που βλέπετε στις φωτογραφίες πίστευα πως είχε αγοραστεί από κάποιο κατάστημα. Όχι, απλά το είχε φτιάξει η αδελφή της η Μαρία, αυτοδίδακτη στην τεχνική του decoupage. H Μαρία έχει δύο μικρά παιδιά και έχει επιλέξει να μείνει στο σπίτι για να τα αναθρέψει. Τα  βράδια, όταν αυτά κοιμούνται, έχει επιλέξει να μην βλέπει τα αξιόλογα τηλεοπτικά προγράμματα αλλά να μεταμορφώνει όλα τα ταπεινά αντικείμενα που πέφτουν στα χέρια της. Την έπεισα να μου στείλει μερικές φωτογραφίες από τα έργα της και ιδού σας τα παρουσιάζω. Γιατί καλά όλα τα μεγάλα και σπουδαία θέματα με τα οποία καταπιανόμαστε εμείς του blog αλλά ας μην ξεχνάμε και τον αρχικό σκοπό της δημιουργίας του, να ενημερωνόμαστε, να επικοινωνούμε, να εκφραζόμαστε με όποιον τρόπο ταιριάζει στον καθένα μας.

 Υπόσχομαι σε λίγες μέρες να επανέλθω με φωτογραφίες των χριστουγεννιάτικων έργων της Μαρίας και περισσότερες πληροφορίες για το decupage.Όποιος επιθυμεί να διαφωτισθεί άμεσα ας επισκεφθεί την ιστοσελίδα  Βάλε Φαντασία

Σημ.1 Η Μαρία ασχολείται ερασιτεχνικά με το decoupage.

Σημ.2 Στα πιάτα που βλέπετε μπορείτε να σερβίρετε κανονικά.

by emmy bubu